 |
Betalen of niet betalen?
Verkeer/Auto-en-motor | Verre oorden
|
15 Maart 2010 | 17:14:53
|
 Ik doorbreek mijn blogstilte even omdat ik behoefte heb aan advies. Het gaat over 234 Australische dollars, ongeveer 155 euro. Dat is de bekeuring die ik van de deelstaat Victoria heb gekregen omdat ik tijdens onze vakantie 118 km/u reed op een weg waar ik maar honderd mocht. Omdat het autoverhuurbedrijf mijn gegevens heeft verstrekt aan de autoriteiten (daarvoor is al 30 dollar aan administratiekosten afgeschreven van m'n creditcard) heeft de 'infringement notice' zijn weg naar Utrecht gevonden.
Dát ik een bekeuring heb gekregen, is niet verrassend. Ik heb bijna de hele vakantie te hard gereden omdat Australië zo groot is en de maximumsnelheden nogal laag zijn. Op de grootste en breedste snelweg van het land, de 880 kilometer lange Hume Freeway van Melbourne naar Sydney, mag je hooguit 110 km/u. En het gekke is: iedereen houdt zich daaraan. Iedereen! Ik ben gedurende die 880 kilometer geen één keer ingehaald, ook niet als ik me tijdelijk wél aan de regels hield.
Daarom tussendoor even deze tip: praat met Australiërs bij voorkeur over sport en het weer. Of over de beste manier om de barbecue aan te steken. Begin in ieder geval NOOIT over de lage maximumsnelheden en het brave rijgedrag van de Ozzies. In Nederland kun je als hardrijder nog goede sier maken aan de borreltafel, maar in Australië ben je al snel een kindermoordenaar.
Goed, die bekeuring heb ik dus dubbel en dwars verdiend. "Wees een vent en betaal die boete", zou je kunnen zeggen. Zit wat in. Maar stel dat ik niet betaal, wat zou er dan kunnen gebeuren? Het schijnt dat boetes uit Victoria in de buurstaat New South Wales al niet eens geïncasseerd worden, maar misschien is de federale douane een stuk minder makkelijk. Zou een kindermoordenaar als ik nog gewoon een visum kunnen krijgen? |
|
|
|
|
Klaag niet, wees dankbaar
Religie/Spirituele Leraren | Wat een gezelligheid
|
05 December 2009 | 22:42:27
|
|
Mannen met baarden kunnen uren praten over het goede leven. Daarmee bedoelen ze natuurlijk het goede leven volgens de islam. Arabische televisiezenders zijn er dol op. Gelukkig begrijp ik er meestal niets van, maar laatst viel ik in een uitzending die in het Engels was ondertiteld. Ik moet zeggen: dat viel lang niet tegen.
De mannen met baarden hadden het over het negativisme tussen veel mensen. We zijn altijd zo kritisch over elkaar. Dit doe je verkeerd, dat moet je anders doen, je kent het wel. Terwijl we veel positiever zouden moeten zijn. We moeten elkaar vaker complimenten geven en dankbaar zijn voor goede daden.
Ik was het helemaal met hen eens. En ik was verrast! Ik had nooit gedacht dat mannen met baarden zo'n vriendelijke boodschap zouden verkondigen. Ze zien er altijd zo streng uit, maar je mag natuurlijk niemand op zijn uiterlijk beoordelen. Waarom zouden achter zo'n baard geen warme persoonlijkheid en een verlichte geest kunnen schuilen?
Kort na de mooie woorden kwam helaas de aap uit de mouw. De wijze les was namelijk niet voor de mannen met baarden zelf bedoeld. Eén van hen verwoordde de moraal van het verhaal: "Onze vrouwen moeten dus niet zoveel klagen. In plaats daarvan moeten ze dankbaar zijn voor onze goedheid. Ze moeten ons niet tegenspreken, maar blij zijn met alles wat wij hen geven." De andere mannen met baarden knikten instemmend. Mooi gezegd, broeder. |
|
|
|
Het zinloze uur
Klaag | Het werkzame leven
|
25 Oktober 2009 | 02:01:27
|
 Het is zover: het zinloze uur is aangebroken. Het uur dat we straks gewoon overdoen omdat de zomertijd dan afloopt. Voor de meeste mensen is dat goed nieuws, want die kunnen een uur extra slapen. Maar er zijn ook stumperds zoals ik die moeten werken. Voor mij geen uur extra slaap, maar juist een uur langer werken. Zielig, vind ik zelf.
Ik heb nog geen idee hoe ik met dit uur moet omgaan. Het is nu 2.01 uur, maar over een uur is het precies zo laat. Alsof je een wandeling maakt op een rolband: na een uur heb je veel energie verbruikt, maar sta je nog steeds op dezelfde plek. Aan de andere kant: alle berichten die ik in dit uur schrijf, bestaan aan het eind van mijn nachtdienst nog wel. Het uur mag dan zinloos zijn, maar het werk dat ik verricht zeker niet. Een schrale troost.
Ik kan er ook voor kiezen om dit uur te gaan slapen, net als de rest van Nederland. Als ik dan om 2.00 uur (wintertijd) wakker word, is de situatie hier op de redactie nog precies zoals nu. Dat voelt wel logisch, maar het mag natuurlijk niet. Stel dat er ineens breaking news komt in het zinloze uur; het zou zomaar kunnen.
Laat ik dus maar wakker blijven en gewoon mijn werk doen. Als de ledigheid me te veel wordt, kan ik me altijd verheugen op het klokkenspektakel dat hier straks te zien is. Op de redactie worden alle klokken namelijk automatisch aangestuurd, zodat ze altijd op de seconde nauwkeurig lopen. Eens zien hoe zij het aflopen van de zomertijd beleven... |
|
|
|
Laat de baas de baas zijn
Werk/Collega | Het werkzame leven
|
21 Oktober 2009 | 14:57:01
|
 Bijna niemand noemt zichzelf nog 'baas'. In ons polderlandschap doen we graag alsof we gelijkwaardig zijn aan onze ondergeschikten, vooral in hoogopgeleide kringen. Een baas noemt zichzelf daarom liever manager of leidinggevende, uit angst autoritair over te komen. Omgekeerd ligt dat anders, want ik ken genoeg onderknuppels die het nog gewoon over hun 'baas' hebben... mits hij of zij niet meeluistert, natuurlijk.
Ik snap dat taboe niet zo goed. In elke werksituatie is het belangrijk dat iemand de baas is. Het is mooi om naar consensus te streven, maar soms moet iemand in z'n eentje de knoop doorhakken. Meestal is dat degene die ook op de resultaten van z'n team wordt afgerekend. Laten we dat dan gewoon erkennen: de baas is de baas en kan dus ook maar beter zo genoemd worden.
Gelukkig is de journalistiek een a-typische bedrijfstak. Er werken alleen maar hoogopgeleiden, maar de eindredacteuren kunnen zichzelf onbekommerd de baas noemen. Niet zo lang geleden heb ik een discussie met een senior collega in mijn voordeel beslecht met de woorden: "Ik ben de baas, dus we doen het op mijn manier." Effectief en tot beider tevredenheid.
Misschien scheelt het dat op mijn werk de rollen vaak wisselen. De ene dag ben ik de baas en moet mijn collega gehoorzamen; de volgende dag is het precies andersom. Het gemak waarmee ik mezelf baas noem, onderstreept dus eigenlijk de principiële gelijkwaardigheid van mij en m'n collega's. |
|
|
|
Een jurist aan je ziekbed
Ondernemen | En andere zaken
|
14 Oktober 2009 | 18:09:00
|
 Als ik doodziek ben, wil ik graag behandeld worden door een arts. En niet door een jurist die alvast gaat nadenken over de verdeling van mijn erfenis. Logische gedachte, toch? Toch vinden we het normaal dat bijna-dode bedrijven in handen van juristen vallen. Die moeten dan gaan bekijken of er nog wat van de napruttelende onderneming te maken valt. Maar daar hebben ze toch niet voor gestudeerd? Het antwoord staat toch niet in een wetboek?
Kijk, ik voelde best enig leedvermaak toen de DSB-bank onder curatele werd gesteld. Ik was namelijk niet zo'n fan van dat bedrijf en al helemaal niet van zijn oprichter. Maar nu vind ik het toch wel zielig voor de medewerkers, de spaarders en vooruit... ook wel voor Dirk Scheringa zelf.
Des te treuriger dat nu de weledelgestrenge heer Schimmelpenninck en de weledelgestrenge heer Kuiper moeten kijken of er nog iets te redden valt van het Wognumse imperium. Na twee dagen concluderen ze al dat er geen serieuze kopers zijn. Nee, natuurlijk niet! De heren juristen willen graag zo snel mogelijk de faillissementswet gaan toepassen. Geen betere boedel dan een failliete boedel.
Ik stel voor dat voortaan een ervaren ondernemer mag proberen om de noodlijdende boel een doorstart te laten maken, eventueel bijgestaan door een jurist om te beoordelen of het allemaal wel door de wettelijke beugel kan. Problemen bestaan niet, alleen kansen! |
|
|
|
Aso's zijn echt overal
Maatschappij/Normen-en-waarden | Kwaad en erger
|
07 Oktober 2009 | 12:51:11
|
Zo doen ze dat bij een bevriende redactie op het Mediapark...
...en dan te bedenken dat er 200 meter verderop een parkeerplaats is met volop ruimte. |
|
|
|
Strijd om een lelijk ding
Marktplaats/Huis en inrichting | Eigen huis en tuin
|
05 September 2009 | 17:42:25
|
 Het is een tv-meubeltje van niks. Ooit gekocht bij Ikea voor 12 euro. Hij heeft z'n diensten bewezen, maar stond de laatste tijd alleen maar in de weg op zolder. Dan is er nog maar één oplossing: Marktplaats. Ik overwoog 'm gratis weg te geven, maar de koopman won het van de dominee in mij en dus vroeg ik er heel brutaal 8 euro voor.
Dagenlang bleef het stil. Mijn advertentie zakte weg naar pagina 75 en verder. Ik verkocht in de tussentijd wel een fototoestel, een draadloze router en een televisie zonder afstandsbediening, maar het designloze tv-meubel dreigde een kwijnend bestaan te gaan leiden in de krochten van Marktplaats.nl.
Totdat ik gisteren een berichtje kreeg van ene Patrick. Hij bood zomaar 8 euro voor het lelijke ding. De vraagprijs! In Huize Bonebakker ging de vlag uit: het onverkoopbaar geachte voorwerp had een koper gevonden. De deal was snel beklonken en vanavond komt Patrick het tv-meubel halen. Helaas vergat ik op Marktplaats melding te doen van deze aanstaande transactie.
Zo kon het gebeuren dat vanochtend ook ene Lucas zich meldde. Ik kreeg een sms- en e-mailbombardement waarin hij 15 euro bood en mij sommeerde voor 12.00 uur te reageren: "Anders zie ik mij genoodzaakt een ander meubel te kopen." Met mijn mededeling dat ik al een koper had gevonden, ging Lucas niet akkoord. Hij meende dat ik volgens de reglementen van Marktplaats in zee moet gaan met de hoogste bieder, hij had als bewijs een screenshot van zijn bod gemaakt en verhoogde dat bod terloops nog naar 20 euro.
Allemaal vergeefs. Ik legde uit dat ik het correcter vind om mijn toezegging aan de koper na te komen en Lucas droop teleurgesteld af. Ja, Patrick mag zich in zijn handen wrijven: uiteindelijk ben ik toch meer een dominee dan een koopman. |
|
|
|
Bush was geen vent
Bizar | Multicultiland
|
31 Augustus 2009 | 04:13:06
|
Het was een mooi incident: de Iraakse schoen die president Bush vorig jaar naar zijn hoofd gegooid kreeg. Steevast kregen we erbij te horen dat je in de Arabische cultuur niet erger beledigd kunt worden. Wat er niet bij werd verteld, is dat Bush die immense vernedering zelf nog veel groter maakte. Zonder dat hij het wist.
In het westen vonden we zijn reactie wel sportief. Bush lachte erom, maakte een grapje, leek niet aangedaan. Hij had de schoen bovendien knap ontweken. Als Bush kwaad was geworden, hadden we gezegd: "Zo, wat laat die zich kennen, zeg!"
In de Arabische wereld werkt dat anders. Als je eer wordt aangetast, moet je in actie komen. Niet door een grapje te maken, maar door keihard terug te slaan. Bush had woedend moeten worden, of beter nog: de schoenengooier hoogstpersoonlijk te lijf moeten gaan! Dan was hij tenminste een vent geweest.
Nu heeft Bush aangetoond, althans in Arabische ogen, dat hij geen knip voor zijn neus waard is. Een slapjanus die zich laat vernederen en daar dan nog om gaat lachen ook. Kortom, een man zonder eer. Ik ben benieuwd hoe Obama zich uit zo'n situatie zou redden.
(Is er een aanleiding voor deze blog? Jawel, de advocaat van de schoenengooier heeft gemeld dat zijn cliënt op 14 september vervroegd vrijkomt. Maar dat terzijde.) |
|
|
|
|
|
Tja, de bonebakkerblog slaapt nog steeds en daar zal voorlopig weinig verandering in komen. Het blogloze bestaan bevalt me eigenlijk wel. Bovendien ben ik net begonnen als nieuwslezer, wat mijn mogelijkheden om openlijk meningen te ventileren natuurlijk enigszins beperkt. De meeste van mijn politieke blogs heb ik bijvoorbeeld al verwijderd.
