 |
|
Donner is door de knieën
Politiek | Haagse toestanden
|
30 November 2011 | 21:40:02
|
|
Ja, je leest het goed: ik heb mijn doel bereikt! Na meer dan een jaar lobby'en, afwachten en kattebelletjes sturen is minister Donner door de knieën gegaan. Hij wil in verreweg de meeste gevallen nog maar één nationaliteit registreren in de GBA. Alleen bij mensen die op latere leeftijd Nederlander worden (zoals asielzoekers en andere immigranten) wordt nog wel een tweede nationaliteit vastgelegd. Dat is ook wel logisch, want die mensen hebben echt een buitenlandse oorsprong.
Ik kan het eerlijk gezegd nog niet helemaal geloven. De rechtlijnige minister Donner, die een jaar geleden nog van geen wijken wist, heeft een draai gemaakt! Dat is vooral te danken aan twee Kamerleden:
1. Tofik Dibi van GroenLinks, die Kamervragen heeft gesteld naar aanleiding van mijn opiniestuk vorig jaar in de Volkskrant ("Gemeente maakt uit wie Marokkaan is"), en
2. Jeanine Hennis-Plasschaert van de VVD, die naar eigen zeggen 'tot het gaatje' wilde gaan om de zaak geregeld te krijgen. Ze heeft woord gehouden, want ze heeft Donner flink achter z'n broek gezeten totdat hij vandaag in een Algemeen Overleg met z'n toezegging kwam.
Het duurt nog even voordat het helemaal geregeld is. De nieuwe werkwijze staat in de Wet Basisregistratie Personen, die nu bij de Raad van State ligt. Daarna moeten de Tweede en de Eerste Kamer er nog mee instemmen. Dat betekent dat het op z'n vroegst in de tweede helft van 2012 een feit is. In de tussentijd moeten er nog wel wat praktische punten worden geregeld, zoals:
1. Wat gebeurt er met 'oude gevallen' (zoals mijn kinderen)? Wordt bij hen automatisch de tweede nationaliteit uit de GBA geschrapt, gebeurt dat alleen op verzoek, of vallen ze buiten de boot? Ik neem aan het eerste of het tweede, maar dat moet nog blijken.
2. Krijgen ouders een zekere mate van keuzevrijheid bij de registratie? Donner worstelt daar nog mee, zegt Jeanine Hennis-Plasschaert.
Ik verwacht dat er nog wel een tegenbeweging op gang komt. Wat Donner voorstelt, gaat namelijk best ver. Bijna iedere 'Marokkaan' die tegenwoordig in Nederland geboren wordt, zal straks alleen nog maar als Nederlander in de GBA staan. Dat zal op weerstand stuiten, want veel mensen zijn juist blij met (en trots op) hun dubbele nationaliteit.
Overigens raken zij hun dubbele nationaliteit niet kwijt; alleen de registratie verdwijnt. En zo hoort het ook: de Nederlandse overheid hoeft alleen maar te weten wie er Nederlander is. Laten we de registratie van Marokkaanse nationaliteiten lekker overlaten aan de Marokkaanse overheid.
Eerdere blogs hierover:
|
|
|
|
Zo mooi is de natuur niet
Kinderen/Zwanger | Lichaam en geest
|
01 September 2011 | 21:33:45
|
 Voeg een eitje en een zaadje samen, laat de boel negen maanden marineren en er komt een baby uit. Met een beetje geluk zit alles d'r op en d'r aan en groeit het mormeltje in 18 jaar uit tot een volwassen, goed functionerend mens. Ja, dat is een wonder van de natuur. Echt heel erg mooi.
Maar daar blijft het dan ook bij, want verder heeft de natuur haar zaakjes echt niet zo goed voor elkaar. Dat de roze wolk een fabeltje is, besefte ik vandaag weer, toen een collega me vertelde over zijn zwangere vriendin. Zij is al meer dan drie maanden zó misselijk, dat ze hooguit halve dagen kan werken en elke dag moet overgeven. Ja, leve de natuur.
Meer voorbeelden? Nou, hier komen ze*.
- Zwangere vrouw geeft zoveel over dat ze uitdroogt en in het ziekenhuis belandt. Kind redt het maar net. Leve de natuur.
- Zwangerschapsvergiftiging. Leve de natuur.
- Verloskundige voelt met haar handen dat de baby goed ligt. Blijkt bij echo stuitligging. Voelt later weer: "Kind is duidelijk gedraaid!". Blijkt bij echo nog steeds stuitligging. Leve de natuur.
- Motto van de zwangerschapsyoga: Pijn Bestaat Niet. Dream on. Leve de natuur.
- Gezellig thuis je eerste kind baren? De helft van die bevallingen eindigt in het ziekenhuis. Leve de natuur.
- Kind past niet door het bekken. Na 24 uur persen toch maar keizersnee. Leve de natuur.
- Ander kind past ook niet door het bekken. Met veel geweld toch eruit getrokken; moeder maandenlang incontinent. Leve de natuur.
- Baby bijt tepel kapot. Leve de natuur. - Borstvoeding bevat niet genoeg voedingstoffen. Graag vitamine D en K toevoegen. Leve de natuur.
- Postnatale depressie. Leve de natuur.
Nee, die veelgeprezen natuur maakt het moeder en kind alleen maar moeilijk. Ze heeft daarbij een aantal handlangers: de verloskundigen en de borstvoedingmaffia, die overal verkondigen hoe goed de natuur voor ons is. Geloof die kwaadaardige propaganda niet!
Om de zwangerschap draaglijk te maken en de risico's te beperken, zeg ik: alle controles bij de gynaecoloog, bevallen in het ziekenhuis (een geplande keizersnee is zo gek nog niet) en de baby na de geboorte lekker aan de fles. Iedereen gelukkig!
* Een bloemlezing van algemeen bekende feiten, ervaringen van vrienden en eigen ervaringen |
|
|
|
Laat je kind gerust alleen
Kinderen/Jeugdzorg | En andere zaken
|
27 Juli 2011 | 22:56:59
|
 "Stel laat kinderen op boot achter". Een bericht met die kop heb ik vanavond op teletekst gezet. Het gaat over een Nederlands echtpaar dat in Brazilië is opgepakt omdat ze hun drie kleine kinderen op een zeilboot hadden achtergelaten, terwijl ze zelf bij vrienden op een andere boot zaten. Mag niet in Brazilië.
De achterliggende gedachte van die kop is natuurlijk dat iedereen verontwaardigd reageert: "Nou ja! Dat doe je toch niet!" Dat was namelijk ook mijn eerste reactie. Net als bij het drama met Madeleine McCann, die uit haar vakantiebedje werd ontvoerd terwijl haar ouders uit eten waren. Je laat je kind toch niet alleen achter?
Maar toen ging ik bij mezelf te rade. Ik ren wel eens op en neer naar de supermarkt terwijl m'n dochter haar middagslaapje doet. En ik heb ook wel eens m'n beide kinderen in hun autostoeltjes laten zitten terwijl ik even bij de bakker was. Dus als ik een boot had gehad... misschien zou ik dan ook wel gaan borrelen op een andere boot. Babyfoon bij de hand, dat spreekt voor zich.
M'n eindredacteur is minder rekkelijk. Zij vindt het heel onverantwoord dat ik een boodschap doe terwijl m'n dochtertje slaapt. Ze wijst me op een risico dat ik zelf nog niet had bedacht: stel dat mij onderweg iets overkomt, dan ligt mijn kind daar maar. Haar tip: als je nou per se het huis uit moet (en alleen dan!), doe dan een briefje in je zak waarop staat dat thuis een kind ligt te slapen.
Slim bedacht, maar hoe ver moet je gaan bij het mijden van risico's? Gisteren ben ik met m'n zoontje en oma een dagje op en neer geweest naar Zeeland. Was heel leuk, maar niet noodzakelijk. En bedenk eens wat er tijdens die 400 kilometer allemaal had kunnen gebeuren! Welbeschouwd is ook het speeltuintje om de hoek niet veilig. De eendjes voeren is een hachelijk avontuur. Eigenlijk is ieder uitstapje waarbij we de straat moeten oversteken een gevaarlijke onderneming. Misschien is het dus wel veiliger om boodschappen te doen tijdens het middagslaapje dan met de kroost erbij!
Terug naar de kop. De instinctieve verontwaardiging is dus misplaatst. Waarom dan toch die kop? Tja, ik had ook kunnen schrijven: "Nederlanders opgepakt in Brazilië", maar dan leest niemand het. En dat het bericht het lezen waard is, bewijst de reactie van een andere collega. Ook zij is verontwaardigd over het incident, maar dan om een heel andere reden: "Nou ja! Waar bemoeit die Braziliaanse politie zich mee?!" |
|
|
|
Ons Traumhaus bestaat echt
Vakantie/Zomervakantie | Eigen huis en tuin
|
08 Juni 2011 | 21:50:58
|
 Een half jaar lang leefde ik in onzekerheid over onze aanstaande vakantie op Ibiza. Ik had een vakantiehuis geboekt en aanbetaald, zonder enig bewijs dat dat huis ook werkelijk bestaat. De verhuurder wil geen adres en geen exterieurfoto's geven, omdat anders iedereen zomaar een kijkje komt nemen. We moeten gewoon even bellen als we op Ibiza zijn en dan pikt hij ons op bij discotheek Pacha.
Laten we de verhuurder Heinrich Schlick noemen, een buitengewoon vriendelijke Duitser die op Ibiza woont en vlekkeloos Engels spreekt. Als ik hem mail met een vraag, belt hij binnen een minuut op (dat communiceert makkelijker, vindt hij) en geeft hij feilloos antwoord op al m'n vragen. Terloops roemt hij de voortreffelijke service die hij biedt in de drie Traumhäuser die hij verhuurt. Zeg maar gerust: hij is zo glad als een aal. En homo, zo te horen, maar dat doet er niet toe.
Ook zijn website belooft de hemel op aarde. "Geniessen Sie die traumhafte Panorama Aussicht auf Ibiza Stadt und den wunderschönen Meerblick von allen Räumen auf 100qm Wohnfläche!" Voor Ibiziaanse begrippen is het huis nog relatief goedkoop ook. Kortom, te mooi om waar te zijn. Ik begon er rekening mee te houden dat ik straks met vrouw, twee kinderen, huurauto en een berg bagage voor de Pacha zou staan... zonder Heinrich en dus zonder Traumhaus.
Maar mijn twijfels zijn weg. Heinrich belde me deze week op nadat ik hem voor de zekerheid weer eens had gemaild. Uiteráárd heeft hij twee kinderbedjes voor ons! We bespraken waar we ze het beste zouden kunnen neerzetten. En toen gebeurde er iets bijzonders: Heinrich moest even met zijn partner overleggen. Ik hoorde hem op de achtergrond smoezen: zou er wel een babybedje op de tweede slaapkamer passen?
Godzijdank, hij viel uit zijn rol. Eindelijk was Heinrich niet meer de gladde oplichter met veel te mooie praatjes, maar gewoon een mens van vlees en bloed die even geen antwoord weet op een praktische vraag. Onze vakantie gaat dus door! En nu maar hopen dat het ook echt een Traumhaus is. |
|
|
|
Eindelijk, Donner beweegt
Politiek | Haagse toestanden
|
13 April 2011 | 17:27:56
|
Na een weinig hoopvol begin heeft het Kamerdebat over de GBA toch een lichtpuntje opgeleverd: minister Donner komt met een brief over de vraag tot in welke generatie we door moeten gaan met de registratie van dubbele nationaliteiten. Hij noemde dat “een zinvolle vraag”.
De vraag werd opgeworpen door VVD-Kamerlid Hennis-Plasschaert. Zij was de enige die de registratie van dubbele nationaliteiten aankaartte, omdat het CDA en de PvdA er geen punt van maakten en doordat GroenLinks, D66 en de SP schitterden door afwezigheid. Bij D66 was dat overigens te wijten aan persoonlijke omstandigheden, dus daar mag ik niet te hard over oordelen. Maar Hennis is vandaag mijn heldin.
Het debat ging vooral over andere aspecten van de GBA, zoals de invoering van het nieuwe systeem en het bestaan van 'spookburgers'. Ongetwijfeld heel belangrijk, maar daar kwam ik niet voor. Toen bleek dat alleen Hennis-Plasschaert een vraag stelde over de dubbele nationaliteiten, zakte de moed me enigszins in de schoenen. “Ik vrees dat het niets wordt”, twitterde ik in de pauze.
Maar na de pauze kwam Donner tot mijn verrassing ineens met zijn toezegging. De vraag van Hennis waarom we dubbele nationaliteiten blijven registreren tot in de lengte van generaties, noemde hij een “zinvolle vraag”. En hij beloofde een brief daarover, suggererend dat hij daar ook paal en perk aan wil stellen. Het was voor het eerst dat Donner enige inschikkelijkheid toont. Of noem het realiteitszin.
Na afloop sprak ik Hennis-Plasschaert nog even. Ze beloofde me dat ze “tot het gaatje zal gaan” om de wet op dit punt veranderd te krijgen. De toezegging van Donner kwam voor haar niet als een verrassing; ze had er van tevoren al bij hem op aangedrongen. Of mijn kinderen ervan zullen profiteren, is nog de vraag. Maar Donner beweegt en dat geeft de burger moed.
|
|
|
|
Een heel normaal slotje
Auto/Ford | En andere zaken
|
06 April 2011 | 20:43:28
|
 Met een dubbel gevoel reed ik richting Zwolle. Ik ging een proefrit maken met een donkerblauwe Ford S-Max, want met twee kinderen heb je een extreem grote wagen nodig. Ik was niet gerust op een goede afloop, want de auto was opvallend goedkoop en de foto's op internet waren een beetje vaag. En ja, die argwaan bleek terecht.
Ik meldde me bij een enorm bedrijf in een keurig schoongepoetst pand op een desolaat industrie-terrein. "We verkopen vooral auto's aan handelaars, maar auto's die wat langer blijven staan verkopen we aan particulieren", legde de minzaam glimlachende verkoper uit. Mijn vraag waarom deze S-Max er dan al maanden stond, vond hij lastig. Nee, dat wist hij niet.
Vervolgens werden we het niet eens over een schappelijke inruilwaarde voor mijn oude auto (want daarover moet je tegenwoordig eerst onderhandelen voordat je mag gaan proefrijden). Maar de verkoper was de beroerdste niet: misschien moest ik eerst maar eens gaan rijden, dan zouden we het daarna vast wel eens worden. Hij nam me mee naar de werkplaats, waar de S-Max was klaargemaakt voor een overtuigende proefrit.
Althans, dat was de bedoeling. In werkelijkheid stond de auto daar eenzaam en alleen met een opengeschroefde versnellingsbak. Lichtelijk nerveus ging de verkoper navraag doen en wat bleek: de versnelling was plotseling "in het slot geschoten". In het slot? Jazeker, er stak een slotje uit de zijkant van de middenconsole. Zo'n metalen cilindertje waar je een sleutel in moet steken.
Een raar ding, vond ik, maar de verkoper probeerde me gladjes gerust te stellen door te zeggen dat elke S-Max dat heeft. En hebben ze ook allemaal zo'n slordig, handmatig uitgesneden gat eromheen? Nou nee, dacht de verkoper, nu lichtelijk in paniek. Toen besloot hij de eer maar aan zichzelf te houden. Zelfverzekerd zei hij: "Ik ga u deze auto niet verkopen. Dit deugt niet, hier krijgen we alleen maar problemen mee." Dat was ik met hem eens. Na vele excuses van de verkoper voor mijn vergeefse komst naar Zwolle verliet ik het nog immer glimmende pand.
Gelukkig had ik een lijstje met alternatieve adressen bij me en zo kwam het toch nog goed die dag. Bij een door-en-door integer garagebedrijf in Wezep, dat een mooi bedrag voor mijn Volvo bood, kocht ik alsnog een prachtige Ford S-Max. Een zilvergrijze, zonder slotje. |
|
|
|
Japan is van ons
Bizar | Verre oorden
|
16 Maart 2011 | 12:03:19
|
 Het had weinig gescheeld of wij Nederlanders waren getroffen door een aardbeving, tsunami en mogelijke nucleaire ramp. Kijk maar op het kaartje hiernaast: Nederland hoort eigenlijk op de plaats van Japan te liggen. Klik op de kaart om de hele wereld te zien.
Deze bijzondere wereldkaart is gemaakt aan de hand van inwoneraantallen. De grootste bevolking (China) krijgt het grootste land (Rusland), de één-na-grootste bevolking (India) verhuist naar het één-na-grootste land (Canada) en zo verder. Het is even wat gedoe, maar dan heeft elke bevolking ook de ruimte die ze verdient. En een meevaller: de Amerikanen en de Brazilianen mogen blijven zitten waar ze zitten.
Het Nederlandse grondgebied wordt volgens deze wereldkaart ingenomen door de Armeniërs. Geeft niets, want wij krijgen het keurig aangelegde Japan. We konden het slechter treffen, dacht ik aanvankelijk. Andere Europeanen hebben namelijk minder geluk. Zo moeten de Britten naar het desolate Niger verkassen en de Zwitsers naar het uitdagende Bangladesh.
Maar na de ramp in Japan ben ik toch blij dat we nog gewoon tussen de Hollandse dijken zitten, slechts bedreigd door een tsunami van islamisering. En zelfs daar ben ik niet zo bang voor. |
|
|
|
Eieren voor mijn geld
Politiek | Multicultiland
|
17 Januari 2011 | 21:40:36
|
 De zaak rond mijn bezwaarschrift in Utrecht loopt met een soort van sisser af. Ik ben namelijk toch akkoord gegaan met het voorstel van burgemeester Wolfsen om de zaak 'aan te houden'. Voorlopig geen beslissing dus; ik heb eieren voor mijn geld gekozen.
Deftige meneer
Vorige week werd ik gebeld door de bestuursadviseur van Wolfsen. Een deftige meneer die mij vertelde dat de gemeente de dubbele nationaliteit van mijn dochter nu echt niet kan schrappen, wat ik had gevraagd. Als ik de burgemeester geen uitstel gunde voor zijn beslissing, zou ik hem dwingen mijn bezwaar af te wijzen. Dat moet dan maar, dacht ik, en in een vloeiende beweging mobiliseerde ik alvast de pers. Elk moment zou de officiële brief met de afwijzing op de mat kunnen vallen.
Maar dat gebeurde maar niet. En terwijl ik vanochtend met het hele gezin door Amelisweerd wandelde, belde de burgemeester mij op. Hij wilde toch graag nog even overleggen. En hij pakte het handiger aan dan zijn bestuursadviseur, want hij legde me uit wat mijn belang is bij uitstel van de beslissing.
'Rechtens onherroepelijk'
Het zit zo. Als Wolfsen mijn bezwaar nu afwijst (eventueel nog gevolgd door een afwijzing van een beroep daartegen bij de rechter), dan is de situatie 'rechtens onherroepelijk'. Het hangt dan helemaal van de Tweede Kamer af of de dubbele nationaliteit van mijn dochter kan worden geschrapt. De wet gaat veranderen, dat is wel duidelijk, maar op welke manier is nog onzeker.
Stel nou dat de Tweede Kamer besluit dat de nieuwe regels alleen voor nieuwe gevallen gelden. Dan valt mijn dochter (een 'oud geval') dus buiten de boot en sta ik met lege handen. Ik kan dan geen enkele nieuwe procedure meer volgen om de registratie ongedaan te maken.
Als we het bezwaar nu aanhouden, dan heeft Wolfsen meer mogelijkheden om mij alsnog in het gelijk te stellen. Ook als de Tweede Kamer dan besluit dat de nieuwe wet alleen voor nieuwe gevallen geldt, kan hij op grond daarvan mijn bezwaar toewijzen. Hij ziet dan voor zichzelf ruimte om voor mijn 'oude geval' een uitzondering te maken.
Toch maar akkoord
Dat heeft me over de streep getrokken. Weliswaar denk ik dat de Tweede Kamer ook de oude gevallen onder de nieuwe regels zal laten vallen, maar je weet in polderland maar nooit hoe het loopt. Ik bewijs mijn kinderen (ook voor de jongste loopt een bezwaarprocedure) dus de beste dienst door nu akkoord te gaan met uitstel.
Wolfsen gaat trouwens een brief aan de Tweede Kamer schrijven om nogmaals aan te dringen op andere regelgeving. Daarin gaat hij mijn casus waarschijnlijk noemen, want hij is er eigenlijk wel trots op dat de zaak in zijn gemeente aan het rollen is gebracht, zei hij. En voor wie dacht dat de hele kwestie in een diepe bureaula is verdwenen: op 13 april gaat de Tweede Kamer er weer over praten. |
|
|
|
|
|
