 |
Het zinloze uur
Klaag | Het werkzame leven
|
25 Oktober 2009 | 02:01:27
|
 Het is zover: het zinloze uur is aangebroken. Het uur dat we straks gewoon overdoen omdat de zomertijd dan afloopt. Voor de meeste mensen is dat goed nieuws, want die kunnen een uur extra slapen. Maar er zijn ook stumperds zoals ik die moeten werken. Voor mij geen uur extra slaap, maar juist een uur langer werken. Zielig, vind ik zelf.
Ik heb nog geen idee hoe ik met dit uur moet omgaan. Het is nu 2.01 uur, maar over een uur is het precies zo laat. Alsof je een wandeling maakt op een rolband: na een uur heb je veel energie verbruikt, maar sta je nog steeds op dezelfde plek. Aan de andere kant: alle berichten die ik in dit uur schrijf, bestaan aan het eind van mijn nachtdienst nog wel. Het uur mag dan zinloos zijn, maar het werk dat ik verricht zeker niet. Een schrale troost.
Ik kan er ook voor kiezen om dit uur te gaan slapen, net als de rest van Nederland. Als ik dan om 2.00 uur (wintertijd) wakker word, is de situatie hier op de redactie nog precies zoals nu. Dat voelt wel logisch, maar het mag natuurlijk niet. Stel dat er ineens breaking news komt in het zinloze uur; het zou zomaar kunnen.
Laat ik dus maar wakker blijven en gewoon mijn werk doen. Als de ledigheid me te veel wordt, kan ik me altijd verheugen op het klokkenspektakel dat hier straks te zien is. Op de redactie worden alle klokken namelijk automatisch aangestuurd, zodat ze altijd op de seconde nauwkeurig lopen. Eens zien hoe zij het aflopen van de zomertijd beleven... |
|
|
|
Laat de baas de baas zijn
Werk/Collega | Het werkzame leven
|
21 Oktober 2009 | 14:57:01
|
 Bijna niemand noemt zichzelf nog 'baas'. In ons polderlandschap doen we graag alsof we gelijkwaardig zijn aan onze ondergeschikten, vooral in hoogopgeleide kringen. Een baas noemt zichzelf daarom liever manager of leidinggevende, uit angst autoritair over te komen. Omgekeerd ligt dat anders, want ik ken genoeg onderknuppels die het nog gewoon over hun 'baas' hebben... mits hij of zij niet meeluistert, natuurlijk.
Ik snap dat taboe niet zo goed. In elke werksituatie is het belangrijk dat iemand de baas is. Het is mooi om naar consensus te streven, maar soms moet iemand in z'n eentje de knoop doorhakken. Meestal is dat degene die ook op de resultaten van z'n team wordt afgerekend. Laten we dat dan gewoon erkennen: de baas is de baas en kan dus ook maar beter zo genoemd worden.
Gelukkig is de journalistiek een a-typische bedrijfstak. Er werken alleen maar hoogopgeleiden, maar de eindredacteuren kunnen zichzelf onbekommerd de baas noemen. Niet zo lang geleden heb ik een discussie met een senior collega in mijn voordeel beslecht met de woorden: "Ik ben de baas, dus we doen het op mijn manier." Effectief en tot beider tevredenheid.
Misschien scheelt het dat op mijn werk de rollen vaak wisselen. De ene dag ben ik de baas en moet mijn collega gehoorzamen; de volgende dag is het precies andersom. Het gemak waarmee ik mezelf baas noem, onderstreept dus eigenlijk de principiële gelijkwaardigheid van mij en m'n collega's. |
|
|
|
Een jurist aan je ziekbed
Ondernemen | En andere zaken
|
14 Oktober 2009 | 18:09:00
|
 Als ik doodziek ben, wil ik graag behandeld worden door een arts. En niet door een jurist die alvast gaat nadenken over de verdeling van mijn erfenis. Logische gedachte, toch? Toch vinden we het normaal dat bijna-dode bedrijven in handen van juristen vallen. Die moeten dan gaan bekijken of er nog wat van de napruttelende onderneming te maken valt. Maar daar hebben ze toch niet voor gestudeerd? Het antwoord staat toch niet in een wetboek?
Kijk, ik voelde best enig leedvermaak toen de DSB-bank onder curatele werd gesteld. Ik was namelijk niet zo'n fan van dat bedrijf en al helemaal niet van zijn oprichter. Maar nu vind ik het toch wel zielig voor de medewerkers, de spaarders en vooruit... ook wel voor Dirk Scheringa zelf.
Des te treuriger dat nu de weledelgestrenge heer Schimmelpenninck en de weledelgestrenge heer Kuiper moeten kijken of er nog iets te redden valt van het Wognumse imperium. Na twee dagen concluderen ze al dat er geen serieuze kopers zijn. Nee, natuurlijk niet! De heren juristen willen graag zo snel mogelijk de faillissementswet gaan toepassen. Geen betere boedel dan een failliete boedel.
Ik stel voor dat voortaan een ervaren ondernemer mag proberen om de noodlijdende boel een doorstart te laten maken, eventueel bijgestaan door een jurist om te beoordelen of het allemaal wel door de wettelijke beugel kan. Problemen bestaan niet, alleen kansen! |
|
|
|
Aso's zijn echt overal
Maatschappij/Normen-en-waarden | Kwaad en erger
|
07 Oktober 2009 | 12:51:11
|
Zo doen ze dat bij een bevriende redactie op het Mediapark...
...en dan te bedenken dat er 200 meter verderop een parkeerplaats is met volop ruimte. |
|
|
|
AOW Day? Ik doe niet mee
Werk | Haagse toestanden
|
07 Oktober 2009 | 12:08:51
|
 Het is vandaag AOW Day. Ideetje van de FNV: ze voeren op dit moment 65 minuten actie om tot in de lengte van jaren de pensioenleeftijd op 65 jaar te houden. Conservatief tot op het bot, zoals we van de vakbond gewend zijn. Je begrijpt: ik doe niet mee.
Ten eerste vanwege die rare naam: AOW Day. Waarom niet gewoon AOW-dag? Of moeten we zeggen: Ee Oo Dubbeljoe Day? De vakcentrale zelf zegt dat hiervoor is gekozen omdat het vandaag de internationale Decent Work Day is. Wist ik niet. De gestaalde kaders van de FNV kiezen wel vaker voor intern gerichte namen, zoals die van FNV Bondgenoten. Een leuke woordspeling als je verschillende bonden laat fuseren, maar het publiek heeft er niets aan.
En dan inhoudelijk: een kind kan begrijpen dat de AOW met 65 jaar onbetaalbaar wordt. En wie krijgt die rekening gepresenteerd? Precies: mijn generatie en iedereen die jonger is. Kijk, langer doorwerken vind ik ook geen aantrekkelijk idee, maar wat moet, dat moet. En ik weet zeker dat er de komende decennia allerlei private regelingen ontstaan waarmee je zelf kunt sparen voor een vroegpensioen.
Ik denk dat het kabinet met een verstandig plan komt, waarmee de AOW-leeftijd in heel veel kleine stapjes wordt verhoogd naar 67 jaar. Wie nu tegen z'n pensioen loopt, heeft daar weinig last van. Wie nog tientallen jaren te gaan heeft, kan wennen aan het idee of zelf maatregelen nemen. Laat de FNV maar lekker in z'n sop gaarkoken. Jammer dat ik geen lid ben, want nu kan ik ook niet opzeggen. |
|
|
|
Mooie flikflak van Wilders
Politiek/Groep-wilders | Haagse toestanden
|
30 September 2009 | 13:11:09
|
 Knap van Wilders: zijn fractiegenoot Hero Brinkman slaat een barman op z'n bek, geeft toe dat hij aan de fles is en wie is de schuldige? De journalistiek! De PVV-fractie heeft gisteren besloten om nooit meer te borrelen in perscentrum Nieuwspoort, want daar komen alleen maar "verschrikkelijke journalisten die het niet goed voor hebben met de PVV".
De logica ontgaat me volledig. Ik had het passender gevonden als Brinkman uit de fractie was gezet. Of dat de zuipschuit werd aangeboden op Marktplaats, net als die corrupte boevenbende aan de andere kant van de oceaan. Koekje van eigen deeg!
Op de Antillen is Brinkman trouwens de bekendste Nederlandse politicus. De meeste gehate ook. Ik heb gesmuld van de overzeese reactie op Hero's drankprobleem: "Voor mij is het gedrag van de heer Brinkman nu begrijpelijk. Ik kan niet anders dan medelijden met hem hebben en kan hem aanraden naar de AA te gaan, zodat hij de dingen wat helderder kan zien", zei de Antilliaanse Statenvoorzitter Pedro Atacho.
Terug naar Wilders. Met een U-bocht en een dubbele flikflak weet hij de aandacht te verleggen van het drankorgel Brinkman naar die verschrikkelijke journalisten. Z'n achterban zal het ongetwijfeld slikken voor zoete koek, net als Wilders' mededeling dat Brinkman vanaf nu geen druppel alcohol meer drinkt. Zou hij soms moslim zijn geworden?
Je ziet: ik kan het toch niet laten. Maar vanaf nu blog ik op onregelmatige basis. |
|
|
|
Strijd om een lelijk ding
Marktplaats/Huis en inrichting | Eigen huis en tuin
|
05 September 2009 | 17:42:25
|
 Het is een tv-meubeltje van niks. Ooit gekocht bij Ikea voor 12 euro. Hij heeft z'n diensten bewezen, maar stond de laatste tijd alleen maar in de weg op zolder. Dan is er nog maar één oplossing: Marktplaats. Ik overwoog 'm gratis weg te geven, maar de koopman won het van de dominee in mij en dus vroeg ik er heel brutaal 8 euro voor.
Dagenlang bleef het stil. Mijn advertentie zakte weg naar pagina 75 en verder. Ik verkocht in de tussentijd wel een fototoestel, een draadloze router en een televisie zonder afstandsbediening, maar het designloze tv-meubel dreigde een kwijnend bestaan te gaan leiden in de krochten van Marktplaats.nl.
Totdat ik gisteren een berichtje kreeg van ene Patrick. Hij bood zomaar 8 euro voor het lelijke ding. De vraagprijs! In Huize Bonebakker ging de vlag uit: het onverkoopbaar geachte voorwerp had een koper gevonden. De deal was snel beklonken en vanavond komt Patrick het tv-meubel halen. Helaas vergat ik op Marktplaats melding te doen van deze aanstaande transactie.
Zo kon het gebeuren dat vanochtend ook ene Lucas zich meldde. Ik kreeg een sms- en e-mailbombardement waarin hij 15 euro bood en mij sommeerde voor 12.00 uur te reageren: "Anders zie ik mij genoodzaakt een ander meubel te kopen." Met mijn mededeling dat ik al een koper had gevonden, ging Lucas niet akkoord. Hij meende dat ik volgens de reglementen van Marktplaats in zee moet gaan met de hoogste bieder, hij had als bewijs een screenshot van zijn bod gemaakt en verhoogde dat bod terloops nog naar 20 euro.
Allemaal vergeefs. Ik legde uit dat ik het correcter vind om mijn toezegging aan de koper na te komen en Lucas droop teleurgesteld af. Ja, Patrick mag zich in zijn handen wrijven: uiteindelijk ben ik toch meer een dominee dan een koopman. |
|
|
|
Bush was geen vent
Bizar | Multicultiland
|
31 Augustus 2009 | 04:13:06
|
Het was een mooi incident: de Iraakse schoen die president Bush vorig jaar naar zijn hoofd gegooid kreeg. Steevast kregen we erbij te horen dat je in de Arabische cultuur niet erger beledigd kunt worden. Wat er niet bij werd verteld, is dat Bush die immense vernedering zelf nog veel groter maakte. Zonder dat hij het wist.
In het westen vonden we zijn reactie wel sportief. Bush lachte erom, maakte een grapje, leek niet aangedaan. Hij had de schoen bovendien knap ontweken. Als Bush kwaad was geworden, hadden we gezegd: "Zo, wat laat die zich kennen, zeg!"
In de Arabische wereld werkt dat anders. Als je eer wordt aangetast, moet je in actie komen. Niet door een grapje te maken, maar door keihard terug te slaan. Bush had woedend moeten worden, of beter nog: de schoenengooier hoogstpersoonlijk te lijf moeten gaan! Dan was hij tenminste een vent geweest.
Nu heeft Bush aangetoond, althans in Arabische ogen, dat hij geen knip voor zijn neus waard is. Een slapjanus die zich laat vernederen en daar dan nog om gaat lachen ook. Kortom, een man zonder eer. Ik ben benieuwd hoe Obama zich uit zo'n situatie zou redden.
(Is er een aanleiding voor deze blog? Jawel, de advocaat van de schoenengooier heeft gemeld dat zijn cliënt op 14 september vervroegd vrijkomt. Maar dat terzijde.) |
|
|
|
De gulden bestaat nog
Financieel | Verre oorden
|
29 Augustus 2009 | 20:42:31
|
 Verlang je terug naar de gulden? Die mooie tijd dat een biertje maar 1,13 euro kostte en dat we trots waren op onze vrolijk gekleurde bankbiljetten? Ga dan naar de Nederlandse Antillen. Daar hebben ze die gulden namelijk nog. Net zo goedkoop en net zo vrolijk.
Wat voor ons de snip was, is op de Antillen alleen een suikerdiefje. De zonnebloem (50 gulden) is vervangen door de andes-mus en Sweelinck (25 gulden) door een flamingo. Ja, er wordt wat afgefladderd op die eilanden. Maar de kleuren zijn precies hetzelfde: bruin, geel en rood. De munt van één gulden is trouwens ook een kopie van de oud-Hollandse gulden, alleen dan koperkleurig.
Helaas is de koers van de Antilliaanse gulden niet aan de euro gekoppeld, maar aan de Amerikaanse dollar. Daardoor is een gulden is nu ongeveer 40 eurocent waard, iets minder dan de koers waartegen wij destijds ons geld lieten wegrollen. Toch betaal je voor een colaatje aan de kleurrijke Handelskade in Willemstad nog gewoon drie gulden - een feest van herkenning dus.
Maar de toekomst van dit nostaligische betaalmiddel is allerminst zeker. Als de Antillen volgend jaar worden opgeheven (als bestuurlijke eenheid dan; voor zover bekend blijven de eilanden gewoon in zee liggen), wordt de gulden op Curaçao mogelijk vervangen door de dollar. Mensen met monetaire heimwee kunnen dan alleen nog terecht op Aruba, want daar betalen ze sinds 1986 met florijnen! |
|
|
|
Bon Bini na Albert Heijn
Reis/Nederlandse Antillen | Verre oorden
|
26 Augustus 2009 | 00:28:46
|
 Als je wilt, kun je op Curaçao vrijwel geheel in Nederlandse kringen verkeren. Er zijn stranden waar vooral Nederlanders komen, er zijn snackbars waar je kroketten kunt krijgen en... er is een Albert Heijn. 'Bon Bini na Albert Heijn' is de slogan, welkom bij Appie. Ik vond het een belevenis.
Hoe tropisch de omgeving ook is, binnen voelde ik me direct thuis. De winkel lag vol met AH-huismerken en euroshoppers. Op de broodafdeling kon ik Zaanse Snijders en Zeeuwse bolussen kopen. En bij de potjes en blikken zag ik Hak Appelmoes en Unox knakworsten staan. Ik vraag me af hoe ze de aanvoer geregeld hebben, want het prijspeil is ondanks de 8000 kilometer afstand van Zaandam heel acceptabel.
Om het Hollandse feestje compleet te maken, heeft de Albert Heijn op Curaçao een keur aan Bonus-aanbiedingen. Overal in de winkel hangen vrolijke oranje kaarten. Hoe herkenbaar! Maar hoewel een oud-collega mij ooit de bijnaam 'bonuspakker' gaf, ben ik niet zo'n koopjesjager. En dat is maar goed ook, want als ik mijn blauwe winkelwagen had volgeladen met bonusartikelen, was ik bij de kassa bedrogen uitgekomen.
De afrekensessie begon heel vertrouwd: ik kon gewoon betalen met mijn Nederlandse pinpas. Maar toen ik vol verwachting mijn bonuskaart liet zien (je weet maar nooit of het een paar cent scheelt) kwam de teleurstelling. "Nee, die is hier niet geldig", zei de caissière tot mijn ontzetting. "U moet hier een speciale bonuskaart voor Curaçao hebben." |
|
|
|
Wat voor morf ben jij?
Sport/Fitness | Lichaam en geest
|
24 Juli 2009 | 20:50:13
|
 Mijn lichaam lijkt wel wat op het lichaam van de man hiernaast. Oké, mijn huid is lichter en ik ben minder kaal, maar verder is de overeenkomst opmerkelijk. Je raadt het al: ik doel vooral op de karakteristieke bouw van het lichaam.
Ik heb me namelijk laten uitleggen dat ik een mesomorf ben. Dat betekent dat mijn lichaam zich goed leent om spierbundels te ontwikkelen. Met een ongezond eetpatroon en weinig beweging krijgt de mesomorf een buikje, maar op de sportschool traint hij dat er zo weer vanaf. Eigenlijk is het een ideaal lichaamstype: je kunt er alle kanten mee uit.
Endo- en ectomorfen zijn minder gelukkig. Endomorfen hebben van nature meer rondingen. Hun spieren zijn niet bijzonder ontwikkeld en de stofwisseling is traag. De endo's voeren een eeuwige strijd tegen de kilo's. Doen ze dat niet, dan worden ze dikker en dikker. Ectomorfen daarentegen zijn van nature dun. Ze kunnen eten wat ze willen, maar ze komen niet aan. En ze kunnen trainen wat ze willen, maar ze worden nooit een Schwarzenegger.
Niet dat ik die spierballenstatus al heb bereikt. Integendeel: ik heb een zwemband om mijn middel en met armpje drukken verlies ik van mijn ectomorfische (maar fanatiek trainende) zwager. Maar als mesosmurf kan ik in no-time een bodybuilder worden, als ik dat zou willen. Dus pas maar op! |
|
|
|
Ouderwets naar de maan
Raadsel | Verre oorden
|
16 Juli 2009 | 11:20:41
|
 Als vandaag de eerste mens een voet op de maan zou zetten, zou ik dat spectaculair vinden. Dat de modernste technieken het mogelijk maken om naar een ander hemellichaam te vliegen, ongelooflijk! Twintig jaar geleden zou dat toch ondenkbaar zijn geweest, had ik dan gedacht.
In werkelijkheid was de eerste maanlanding op 20 juli 1969, bijna een jaar voordat ik geboren werd. De lancering was vier dagen eerder, vandaag dus precies 40 jaar geleden. Hoe kan dat nou? Mijn ouders keken in die tijd naar een zwartwit-tv, reden in een Volvo Amazon en hadden nog nooit een computer gezien. Niet echt het 'umfeld' voor zo'n futuristisch project.
Wat het allemaal nog wonderlijker maakt, is dat er sinds 1972 geen mens meer op de maan is geweest. Ik heb dus nooit bewust zo'n maanlanding meegemaakt. Daardoor is het voor mij net alsof het nooit echt is gebeurd. Ik moet dat maar aannemen vanuit de overlevering, zoals ik ook moet geloven dat er ooit een Tachtigjarige Oorlog is geweest en dat Jezus heeft bestaan.
Qua ruimtevaart moeten we ons tegenwoordig tevreden stellen met die suffe rondjes om de aarde van de spaceshuttle. Dat schiet niet op. Laten we maar snel naar Mars vliegen. Dan kan ik de maanlanding tenminste gaan beschouwen als een vreselijk ouderwetse gebeurtenis. Zóóó jaren zestig. |
|
|
|
1980 is nog helemaal hip
/Informatief | Het werkzame leven
|
09 Juli 2009 | 22:59:03
|
 Met technologie uit 1980 kun je tegenwoordig nergens meer aankomen. Of toch wel? Teletekst werkt nog altijd hetzelfde als 29 jaar geleden en de gebruikers zijn nog steeds dik tevreden. Uit recent onderzoek blijkt dat bijna iedereen teletekst wel eens gebruikt. En geloof het of niet: vooral jongeren tussen de 13 en 19 jaar!
De impact van teletekst is enorm, merk ik dagelijks op mijn werk. Op de radio kunnen we urenlang onjuiste informatie uitzenden (doen we overigens liever niet) zonder dat er een haan naar kraait. Maar bij het geringste foutje op teletekst staat de telefoon meteen roodgloeiend en stroomt de mailbox vol.
De klachten zijn trouwens niet altijd inhoudelijk. Vaak gaan ze over verkeerde verwijzingen op de indexpagina's. Dan klopt een paginanummer niet, of het bericht bestaat helemaal niet meer. Kijkers kunnen soms maar moeilijk geloven dat die fouten ontstaan doordat we de indexen geheel handmatig moeten invoeren. Tja, dat krijg je met technologie uit 1980...
Toch is die jarenlange traditie tegelijkertijd de kracht van teletekst. Neem bijvoorbeeld het nieuws op de iPhone. Moderner kun je het bijna niet hebben. Gebruikers kunnen kiezen tussen nieuws in een eigentijds design en nieuws in de achterhaalde, hoekige teletekst-vormgeving. Inhoudelijk is er geen enkel verschil en toch kiezen die hippe iPhone-yuppen massaal voor de retro-versie. Dat voelt lekker vertrouwd. En dus zal 'good old' teletekst nog jáááren hetzelfde blijven. |
|
|
|
Gelukzalig in Domburg
Vakantie/Zomervakantie | Verre oorden
|
04 Juli 2009 | 23:16:03
|
 Als kind wilde ik nooit naar het buitenland. Ik wilde op vakantie naar Domburg. Omdat ik daar lekker kon scheppen op het strand, omdat ik er vriendjes had en omdat het er altijd mooi weer was. En omdat ik niet beter wist, natuurlijk.
Het hele jaar keek ik uit naar die drie weken Domburg. Met twee volgepakte auto's maakten we de lange reis (twee uur!) naar het heilige Zeeuwse land. Bij Goes ging mijn bloed sneller stromen, bij Aagtekerke begon mijn hart in mijn keel te bonken en als we het bordje 'Domburg' passeerden kreeg ik een euforisch gevoel. Domburg was een mystieke ervaring; gelukkiger kon ik als kind niet zijn.
Totdat ik ontdekte dat je ook in één dag op en neer naar Domburg kunt. Makkelijk zelfs! Gewoon in één auto met in de achterbak slechts een gevulde strandtas. Wat een desillusie! Domburg degradeerde van een jaarlijks walhalla tot een simpel dagje uit. En tot overmaat van ramp bleek het er ook wel eens te regenen. Achteraf gezien was die ontdekking mijn redding. Pas toen Domburg van zijn voetstuk was gevallen, stond ik open voor nieuwe vakantiebestemmingen en ontdekte ik hoeveel méér de wereld te bieden heeft.
En toch kom ik nog ieder jaar in Domburg. Vanwege het jeugdsentiment, maar ook omdat het echt een leuke badplaats is. Natuurlijk ga ik geen drie weken meer; één of twee dagen vind ik genoeg. Mijn vakanties breng ik door op bestemmingen als Italië, Thailand of Curaçao. Maar hoezeer ik daar ook van geniet, het gelukzalige Domburg-gevoel heb ik nooit meer ervaren. |
|
|
|
Een genuanceerd mailtje
/Nederland 1 | Het werkzame leven
|
23 Juni 2009 | 18:17:29
|
 Stel dat je je ergert aan een onderwerp in het tv-journaal, omdat het nieuws volgens jou te stellig wordt gebracht. Stuur dan vooral een mailtje aan de redactie. Liefst in hoofdletters (dat valt lekker op) en met de volgende inhoud:
Vanmiddag 1200 begon het journaal met de MEDEDELING DAT WE EXTRA GELD MOETEN BETALEN voor internet
DAT IS WAT U TEGEN NEDERLAND VERTELD
En daarna zegt u DAT HET SLECHTS EEN VOORSTEL IS !!
WEET JE GODVERDOMME WEL WAT EERLIJKE NIEUWS GEVING IS ?????
ALS JE HET LANDELIJKE NIEUWS MET EEN KLOTE SUGGESTIE BEGINT EN DOET ALS OF HET AL BESLIST IS DAN BEN JE EEN BEVOOROORDEELDE KLOOTZAK
JE MOET BERICHTEN DOOR GEVEN EN NIET ZELF VERZINNEN !!
EELCO BRINKMAN IS NIET VOOR NIETS GEDUMPT DOOR DE NEDERLANDSE KIEZERS
DUS DOE GODVERDOMME NIET ZO
EXTREEM CHRISTELIJK
EN VERTEL EERLIJK DAT HET EEN VAGE SUGGESTIE IS !!
NU ZIJN JULLIE NIETS DAN EEN STELLETJE NSB HOEREN DIE HUN EIGEN VEHAALTJE BELANGRIJKER VINDEN DAT DE GVD WAARHEID
HET IS NIET BESLIST
MAAR BESPROKEN DAT NEDERLAND EXTRA INTERNET MOET BETALEBN
ALS JULIE WETEN DAT HET WEL AL BESLIST IS MOET JE DAT ZEGGEN
LEUGENS HOREN NIET IN HET JOURNAAL
DUS LEVER JE PERS KAART MAAR IN
DAN BEN JE WEER EERLIJK !!!!!!
Zo, dat lucht op. Maar antwoord krijg je niet. |
|
|
|
Lachen tussen de graven
Bizar | Wat een gezelligheid
|
21 Juni 2009 | 21:59:55
|
 De dood is een serieuze zaak. Begraafplaatsen zijn dat dus ook. Toch valt er soms best wat te lachen. Bijvoorbeeld door goede herinneringen aan de overledene, die je met plezier kunt ophalen terwijl je staat te mijmeren bij zijn laatste rustplaats. Of doordat je iets grappigs ziet bij een graf in de buurt.
Zo zag ik vandaag ergens een bordje staan. "U wordt verzocht u bij de administratie te melden", stond erop. Dat is een zinloze oproep, bedacht ik me grinnikend. De twee bewoners van het betreffende graf zijn immers al meer dan dertig jaar dood. Dat zou de beheerder van de begraafplaats toch moeten weten!
Meer begraafplaatscuriosa? Klik op 'lees meer'. |
|
|
|
Elke man een jonge blom
Relaties/Vreemdgaan | Lichaam en geest
|
22 Mei 2009 | 17:33:24
|
 Op mijn 28-ste, tijdens mijn wilde jaren, had ik een scharrel van 19. Erg serieus was het niet (althans niet voor mij), dus ik wilde het geen relatie noemen. Maar stiekem leek het er wel een beetje op. Toen ik op een dag met haar vader in gesprek raakte over haar soms wat puberale gedrag, ging er een belletje rinkelen: misschien kon ik beter een vriendinnetje zoeken met een afgeronde opvoeding.
Ik was destijds een engerd, weet ik nu. Ik overtrad namelijk de 'creepy rule', die bepaalt hoe groot het leeftijdsverschil binnen een relatie mag zijn. Deze week hoorde ik er voor het eerst van. De regel luidt: je jongere vriendin moet minimaal zeven jaar ouder zijn dan de helft van je eigen leeftijd. Mijn scharrel van toen had dus minstens 21 moeten zijn.
Kijk, als de 72-jarige Silvio Berlusconi een 18-jarige blondine aan de haak slaat, hoef je niets na te rekenen. Maar bij twijfelgevallen is de 'creepy rule' heel handig. Neem bijvoorbeeld Rod Stewart (64), die getrouwd is met de 38-jarige Penny. Even hoofdrekenen en je weet: de oude rocker is een creep. Nog wel tenminste, want over twee jaar is Penny (40) oud genoeg voor Rod (66).
Dat is het mooie van de 'creepy rule': vroeg of laat komt bijna iedere jonge blom binnen je bereik! Dat biedt perspectieven voor mannen zoals ik, die hun midlife crisis nog voor de boeg hebben. Elke twee jaar dat ik ouder word, stijgt de ondergrens voor mijn nieuwe vriendin maar één jaartje. Dus nu is Yolanthe (24) nog te jong voor mij (38), maar over vier jaar zijn we een uitstekende match. Ik ga vast sparen voor een leuke cabrio. |
|
|
|
Een afschuwelijk incident
Kinderen/Baby | En andere zaken
|
18 April 2009 | 10:12:33
|
 Gezellig, je baby tegen je buik in de fameuze Babybjörn-draagzak. Totdat er ineens een knop afbreekt, waardoor Babyjasmijn met haar hoofdje achterover valt. Geen fysiek letsel, geen trauma, maar zoiets mag natuurlijk nooit gebeuren. Ik ga dus op hoge poten terug naar Prenatal om een nieuw exemplaar te eisen.
Onderweg bereid ik me voor op een sceptisch weerwoord. "Meneer, u gebruikt de Babybjörn helemaal verkeerd, uw kind is er nog veel te jong voor en bovendien is de Babybjörn alleen geschikt voor baby's die Björn heten." Ik besluit mijn eis desnoods emotioneel kracht bij te zetten: ik ben enorm geschrokken, het gaat om de veiligheid van mijn kind en ik moet producten van Prenatal toch 100% kunnen vertrouwen?
Al dat voorwerk blijkt niet nodig. De medewerkster van Prenatal is totaal onthutst over dit vreselijke incident. Ik krijg meteen een nieuwe draagzak mee ("als u die nog vertrouwt") en ze noteert mijn adres om een aardigheidje toe te sturen voor de schrik. In plaats van mijn verhaal aan te dikken, ga ik het relativeren: "Ach, zo erg was het nou ook weer niet, mijn dochtertje heeft er geen last van gehad."
Nog geen kwartier later hangt het hoofdkantoor van Prenatal aan de lijn. Ook daar vinden ze het afschuwelijk wat ons is overkomen; ze gaan tot op de bodem uitzoeken hoe dit heeft kunnen gebeuren. Later word ik nog twee keer gebeld met wat feitelijke vragen over de afmetingen en het gewicht van het slachtoffertje. Het scheelt weinig of ze sturen een rechercheur en een traumapsycholoog op ons af.
Terwijl ik dit schrijf, hangt Jasmijn vredig te slapen in haar nieuwe Babybjörn. Haar hoofdje rust zorgeloos op de knop die bij het vorige exemplaar was afgebroken. Wij zijn allang van de schrik bekomen. Ik hoop maar dat die lieve mensen van Prenatal ook hun normale leven weer beginnen op te pakken. |
|
|
|
Een eind aan het Latijn
Taal | Kwaad en erger
|
28 Februari 2009 | 16:02:09
|
 Op de middelbare school heb ik heel wat docenten teleurgesteld. Mijn leraren Natuur- en Scheikunde begrepen er niets van dat ik hun vakken liet vallen zodra dat kon. In hun ogen verspeelde ik een gouden bètatoekomst. Ook mijn docent Duits was enttäuscht: ik wilde na mijn eindexamen geen Duits studeren, terwijl die akelige naamvallen voor mij geschnittener Kuchen waren. Zonde, vond hij.
Maar het meest ontdaan was mijn docent Latijn. In 2-VWO moest ik een heel jaar met Julius Caesar communiceren. Als ik daarna voor het gymnasium zou kiezen, dan zou het dodetalencircus worden uitgebreid met Grieks. Ik moest er niet aan denken en bedankte dus vriendelijk voor de eer. Meneer Nieboer kreeg bijna tranen in zijn ogen van deze verkwisting van oudheidkundig talent.
Ik niet. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af waar de klassieke talen goed voor zijn. En vooral waarom je 13- en 14-jarigen daarmee moet lastigvallen. "Latijn is handig bij het leren van andere talen", is het meest gehoorde antwoord. Nee, het omgekeerde is waar: andere talen zijn handig als je Latijn moet leren!
Nooit heb ik enig voordeel ondervonden van mijn kennis van het Latijn. Enige bekendheid met het Grieks had handig kunnen zijn op vakantie, maar dan was modern Grieks praktischer geweest dan de uitgestorven variant. Wat mij betreft worden die overbodige vakken vandaag nog afgeschaft. De helden uit de oudheid leven ook wel voort zonder onderwijs in de klassieke talen. Voor de zekerheid heb ik het Julius Caesar even gevraagd (in mijn beste Latijn, bleek het toch nog ergens goed voor) en hij mailde terug: "Nihil obstat." |
|
|
|
Hartverscheurende poëzie
Taal/Gedicht | En andere zaken
|
21 Oktober 2008 | 12:54:58
|
 Na achttien jaar durf ik het wel te vertellen: ik heb ooit gedichten ingestuurd naar Candlelight. Precies, dat zwijmelprogramma waarin Jan van Veen het grootste prutswerk (met titels als 'Jij', 'Eenzaam' en 'Waarom?') voordraagt alsof het hoogstaande poëzie is.
Het was natuurlijk een grap. Of liever gezegd: een experiment. Samen met een vriend schreef ik twee gedichten met als enig doel de uitzending te halen. We zorgden voor pakkende thema's, een behoorlijk metrum en deugdelijk rijmwerk, waarmee onze gedichten met kop en schouders boven de rest zouden uitsteken. Voor de veiligheid kozen we allebei een vrouwelijk pseudoniem.
Maandenlang luisterde ik trouw elke week naar de radio. Cassetterecorder in de aanslag om het euforische moment vast te leggen. Ik hoorde misschien wel honderd gedichten met titels als 'Verdriet', 'Samen' en 'Sorry' langskomen, maar niet onze eigen kunstwerkjes. Aan de gedichten kon het niet liggen. Misschien wel aan onze brieven, waarin we Jan onze zelfbedachte levensverhalen hadden toevertrouwd. Die waren nogal over de top. Hoe dan ook: het experiment leek mislukt.
Totdat ik een brief in de bus kreeg. Jan van Veen schreef dat hij mijn gedicht zó mooi vond, dat hij het graag wilde opnemen in zijn Candlelight-jubileumbundel. Ik belde meteen mijn handlanger, die uiteraard ook zo'n verzoek had ontvangen. Een paar maanden later kregen we het boekje thuisgestuurd, met op pagina 27 mijn hartverscheurende gedicht 'Pijn' en op pagina 95 zijn hartekreet 'Zonder jou'. 
|
|
|
|
Hoogtepunt in de keuken
Eten en drinken/Recept | Smaakmakers
|
13 Oktober 2008 | 12:22:16
|
 Nee, een topkok zal ik nooit worden. Daarvoor ontbreekt het me aan culinair talent en vooral aan doorzettingsvermogen. Zoals ik al eerder schreef: ik stort me niet graag in het onbekende. Ik steek mijn energie liever in dingen die ik al kan.
Als ik thuis moet koken, ga ik fantasieloos aan de slag met Conimexmixen, Knorr Wereldgerechten en andere voorgeproduceerde setjes die niet kunnen mislukken. Meestal drijf ik Faatje eerst tot wanhoop met plannen om te gaan frituren (dat kan ik namelijk heel goed), waarna de burrito’s van het onvolprezen Plus-huismerk toch nog een meevaller zijn.
De kookworkshop die ik voor mijn verjaardag cadeau kreeg, was dus bij voorbaat een gevalletje van ‘paarlen voor de zwijnen’. Natuurlijk deed ik mijn best en nam ik adviezen als ‘Laat het mes zijn werk doen’ en ‘Houd contact met de snijplank’ welwillend ter harte. Toch mislukte de koolraap-puree jammerlijk. En de parelhoen was smakeloos, maar dat lag aan het recept (want als daarin geen kruiden worden vermeld, dan gebruik ik ze dus ook niet).
Toch vond ik de workshop een groot succes. Ten eerste was het een gezellige dag vol lotgenotencontact. En ten tweede heb ik fantastische, zelfgemaakte chips gefrituurd. Eens kijken of ik daarmee indruk kan maken op mijn geliefde.
|
|
|
|
Welke tante uit Marokko?
Relaties/Familie | Mocrologica
|
27 Augustus 2008 | 17:42:13
|
 Familiebanden zijn in Nederland niet zo belangrijk. Dat blijkt uit onze taal: die laat ons op dat gebied behoorlijk in de steek. Zo kunnen neven en nichten de kinderen van je broer of zus zijn, maar ook van je oom en tante. Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld nemen aan de Vlamingen: die noemen de zoon van hun oom of tante hun 'kozijn'. De Britten, Fransen en Duitsers doen ook zoiets.
Maar de werkelijke kampioenen in het familieleven zijn - je raadt het al - de Marokkanen. Zoals de eskimo's naar verluidt honderden soorten sneeuw kunnen benoemen, zo hebben de Marokkanen een fijnmazig namenstelsel voor alle soorten familieleden. Niet alleen voor neven en nichten, maar ook voor bijvoorbeeld schoonzussen en zwagers. Immers: de broer van je vrouw ('nsibi') is een ander soort zwager dan de man van je zus ('rajl khti'). Hetzelfde geldt voor ooms en tantes. Mijn schoonfamilie gebruikt daarvoor de volgende benamingen:
Ammi - broer van vader
Mrat Ammi - vrouw van broer van vader
Ammti - zus van vader
Rajl Ammti - man van zus van vader Habibi - broer van moeder (Habibi is koosnaam, officieel is het Khali)
Mrat Habibi - vrouw van broer van moeder (officieel Mrat Khali)
Khalti - zus van moeder
Azizi - man van zus van moeder
Dat maakt het liedje 'Ik heb een tante uit Marokko en die komt (hiep hoi)' wel erg vaag. Want over wie hebben we het eigenlijk?
Dit is de vierde blog in een reeks over Marokkaanse eigenaardigheden. De complete serie 'Mocrologica voor dummies' vind je hier. |
|
|
|
Helemaal halal uit Venlo
Eten en drinken | Multicultiland
|
05 Mei 2008 | 22:01:49
|
 In ons multiculturele huishouden komt wel eens halal eten op tafel. Lamsvlees van de Marokkaanse slager bijvoorbeeld, of Turkse pizza's. Die laatste kopen we gewoon in onze supermarkt en zijn geproduceerd door Mekkafood. Halaller kun je het niet hebben, zou je denken.
Aan tafel ontspon zich vanavond een discussie over de vraag of die ritueel geslachte pizza's echt uit Mekka zouden komen. De naam suggereert dat wel, maar de kans is groot dat de Mekkanen hun zaakjes merkenrechtelijk gezien minder goed op orde hebben dan bijvoorbeeld de Edammers met hun kaas en de Italianen met hun Parmaham.
Een blik op de verpakking bevestigt dat vermoeden: Mekkafood komt niet uit Mekka, niet uit een andere Saudische stad, überhaupt niet uit een Arabisch land. De bakermat van Mekkafood is Nettetal-Kaldenkirchen, een plaatsje vlak over de Duitse grens bij Venlo. De Nederlandse vestiging is een paar kilometer verderop, in Venlo zelf. Jazeker: de stad van Geert Wilders!
Dus terwijl de populistische plumeau vanuit Venlo zijn tsunami van islamofobie over Nederland uitrolt, rijden er vrachtwagens van Mekkafood achteraan om via diezelfde A73 en de A67 moslimvriendelijke pizza's, hamburgers en frikandellen te distribueren. Pas maar op, Geert: Mekka ligt een stuk dichterbij dan je denkt! |
|
|
|
|
|
