 |
Klaag niet, wees dankbaar
Religie/Spirituele Leraren | Wat een gezelligheid
|
05 December 2009 | 22:42:27
|
|
Mannen met baarden kunnen uren praten over het goede leven. Daarmee bedoelen ze natuurlijk het goede leven volgens de islam. Arabische televisiezenders zijn er dol op. Gelukkig begrijp ik er meestal niets van, maar laatst viel ik in een uitzending die in het Engels was ondertiteld. Ik moet zeggen: dat viel lang niet tegen.
De mannen met baarden hadden het over het negativisme tussen veel mensen. We zijn altijd zo kritisch over elkaar. Dit doe je verkeerd, dat moet je anders doen, je kent het wel. Terwijl we veel positiever zouden moeten zijn. We moeten elkaar vaker complimenten geven en dankbaar zijn voor goede daden.
Ik was het helemaal met hen eens. En ik was verrast! Ik had nooit gedacht dat mannen met baarden zo'n vriendelijke boodschap zouden verkondigen. Ze zien er altijd zo streng uit, maar je mag natuurlijk niemand op zijn uiterlijk beoordelen. Waarom zouden achter zo'n baard geen warme persoonlijkheid en een verlichte geest kunnen schuilen?
Kort na de mooie woorden kwam helaas de aap uit de mouw. De wijze les was namelijk niet voor de mannen met baarden zelf bedoeld. Eén van hen verwoordde de moraal van het verhaal: "Onze vrouwen moeten dus niet zoveel klagen. In plaats daarvan moeten ze dankbaar zijn voor onze goedheid. Ze moeten ons niet tegenspreken, maar blij zijn met alles wat wij hen geven." De andere mannen met baarden knikten instemmend. Mooi gezegd, broeder. |
|
|
|
|
Het zinloze uur
Klaag | Het werkzame leven
|
25 Oktober 2009 | 02:01:27
|
 Het is zover: het zinloze uur is aangebroken. Het uur dat we straks gewoon overdoen omdat de zomertijd dan afloopt. Voor de meeste mensen is dat goed nieuws, want die kunnen een uur extra slapen. Maar er zijn ook stumperds zoals ik die moeten werken. Voor mij geen uur extra slaap, maar juist een uur langer werken. Zielig, vind ik zelf.
Ik heb nog geen idee hoe ik met dit uur moet omgaan. Het is nu 2.01 uur, maar over een uur is het precies zo laat. Alsof je een wandeling maakt op een rolband: na een uur heb je veel energie verbruikt, maar sta je nog steeds op dezelfde plek. Aan de andere kant: alle berichten die ik in dit uur schrijf, bestaan aan het eind van mijn nachtdienst nog wel. Het uur mag dan zinloos zijn, maar het werk dat ik verricht zeker niet. Een schrale troost.
Ik kan er ook voor kiezen om dit uur te gaan slapen, net als de rest van Nederland. Als ik dan om 2.00 uur (wintertijd) wakker word, is de situatie hier op de redactie nog precies zoals nu. Dat voelt wel logisch, maar het mag natuurlijk niet. Stel dat er ineens breaking news komt in het zinloze uur; het zou zomaar kunnen.
Laat ik dus maar wakker blijven en gewoon mijn werk doen. Als de ledigheid me te veel wordt, kan ik me altijd verheugen op het klokkenspektakel dat hier straks te zien is. Op de redactie worden alle klokken namelijk automatisch aangestuurd, zodat ze altijd op de seconde nauwkeurig lopen. Eens zien hoe zij het aflopen van de zomertijd beleven... |
|
|
|
Laat de baas de baas zijn
Werk/Collega | Het werkzame leven
|
21 Oktober 2009 | 14:57:01
|
 Bijna niemand noemt zichzelf nog 'baas'. In ons polderlandschap doen we graag alsof we gelijkwaardig zijn aan onze ondergeschikten, vooral in hoogopgeleide kringen. Een baas noemt zichzelf daarom liever manager of leidinggevende, uit angst autoritair over te komen. Omgekeerd ligt dat anders, want ik ken genoeg onderknuppels die het nog gewoon over hun 'baas' hebben... mits hij of zij niet meeluistert, natuurlijk.
Ik snap dat taboe niet zo goed. In elke werksituatie is het belangrijk dat iemand de baas is. Het is mooi om naar consensus te streven, maar soms moet iemand in z'n eentje de knoop doorhakken. Meestal is dat degene die ook op de resultaten van z'n team wordt afgerekend. Laten we dat dan gewoon erkennen: de baas is de baas en kan dus ook maar beter zo genoemd worden.
Gelukkig is de journalistiek een a-typische bedrijfstak. Er werken alleen maar hoogopgeleiden, maar de eindredacteuren kunnen zichzelf onbekommerd de baas noemen. Niet zo lang geleden heb ik een discussie met een senior collega in mijn voordeel beslecht met de woorden: "Ik ben de baas, dus we doen het op mijn manier." Effectief en tot beider tevredenheid.
Misschien scheelt het dat op mijn werk de rollen vaak wisselen. De ene dag ben ik de baas en moet mijn collega gehoorzamen; de volgende dag is het precies andersom. Het gemak waarmee ik mezelf baas noem, onderstreept dus eigenlijk de principiële gelijkwaardigheid van mij en m'n collega's. |
|
|
|
Een jurist aan je ziekbed
Ondernemen | En andere zaken
|
14 Oktober 2009 | 18:09:00
|
 Als ik doodziek ben, wil ik graag behandeld worden door een arts. En niet door een jurist die alvast gaat nadenken over de verdeling van mijn erfenis. Logische gedachte, toch? Toch vinden we het normaal dat bijna-dode bedrijven in handen van juristen vallen. Die moeten dan gaan bekijken of er nog wat van de napruttelende onderneming te maken valt. Maar daar hebben ze toch niet voor gestudeerd? Het antwoord staat toch niet in een wetboek?
Kijk, ik voelde best enig leedvermaak toen de DSB-bank onder curatele werd gesteld. Ik was namelijk niet zo'n fan van dat bedrijf en al helemaal niet van zijn oprichter. Maar nu vind ik het toch wel zielig voor de medewerkers, de spaarders en vooruit... ook wel voor Dirk Scheringa zelf.
Des te treuriger dat nu de weledelgestrenge heer Schimmelpenninck en de weledelgestrenge heer Kuiper moeten kijken of er nog iets te redden valt van het Wognumse imperium. Na twee dagen concluderen ze al dat er geen serieuze kopers zijn. Nee, natuurlijk niet! De heren juristen willen graag zo snel mogelijk de faillissementswet gaan toepassen. Geen betere boedel dan een failliete boedel.
Ik stel voor dat voortaan een ervaren ondernemer mag proberen om de noodlijdende boel een doorstart te laten maken, eventueel bijgestaan door een jurist om te beoordelen of het allemaal wel door de wettelijke beugel kan. Problemen bestaan niet, alleen kansen! |
|
|
|
Aso's zijn echt overal
Maatschappij/Normen-en-waarden | Kwaad en erger
|
07 Oktober 2009 | 12:51:11
|
Zo doen ze dat bij een bevriende redactie op het Mediapark...
...en dan te bedenken dat er 200 meter verderop een parkeerplaats is met volop ruimte. |
|
|
|
Strijd om een lelijk ding
Marktplaats/Huis en inrichting | Eigen huis en tuin
|
05 September 2009 | 17:42:25
|
 Het is een tv-meubeltje van niks. Ooit gekocht bij Ikea voor 12 euro. Hij heeft z'n diensten bewezen, maar stond de laatste tijd alleen maar in de weg op zolder. Dan is er nog maar één oplossing: Marktplaats. Ik overwoog 'm gratis weg te geven, maar de koopman won het van de dominee in mij en dus vroeg ik er heel brutaal 8 euro voor.
Dagenlang bleef het stil. Mijn advertentie zakte weg naar pagina 75 en verder. Ik verkocht in de tussentijd wel een fototoestel, een draadloze router en een televisie zonder afstandsbediening, maar het designloze tv-meubel dreigde een kwijnend bestaan te gaan leiden in de krochten van Marktplaats.nl.
Totdat ik gisteren een berichtje kreeg van ene Patrick. Hij bood zomaar 8 euro voor het lelijke ding. De vraagprijs! In Huize Bonebakker ging de vlag uit: het onverkoopbaar geachte voorwerp had een koper gevonden. De deal was snel beklonken en vanavond komt Patrick het tv-meubel halen. Helaas vergat ik op Marktplaats melding te doen van deze aanstaande transactie.
Zo kon het gebeuren dat vanochtend ook ene Lucas zich meldde. Ik kreeg een sms- en e-mailbombardement waarin hij 15 euro bood en mij sommeerde voor 12.00 uur te reageren: "Anders zie ik mij genoodzaakt een ander meubel te kopen." Met mijn mededeling dat ik al een koper had gevonden, ging Lucas niet akkoord. Hij meende dat ik volgens de reglementen van Marktplaats in zee moet gaan met de hoogste bieder, hij had als bewijs een screenshot van zijn bod gemaakt en verhoogde dat bod terloops nog naar 20 euro.
Allemaal vergeefs. Ik legde uit dat ik het correcter vind om mijn toezegging aan de koper na te komen en Lucas droop teleurgesteld af. Ja, Patrick mag zich in zijn handen wrijven: uiteindelijk ben ik toch meer een dominee dan een koopman. |
|
|
|
Bush was geen vent
Bizar | Multicultiland
|
31 Augustus 2009 | 04:13:06
|
Het was een mooi incident: de Iraakse schoen die president Bush vorig jaar naar zijn hoofd gegooid kreeg. Steevast kregen we erbij te horen dat je in de Arabische cultuur niet erger beledigd kunt worden. Wat er niet bij werd verteld, is dat Bush die immense vernedering zelf nog veel groter maakte. Zonder dat hij het wist.
In het westen vonden we zijn reactie wel sportief. Bush lachte erom, maakte een grapje, leek niet aangedaan. Hij had de schoen bovendien knap ontweken. Als Bush kwaad was geworden, hadden we gezegd: "Zo, wat laat die zich kennen, zeg!"
In de Arabische wereld werkt dat anders. Als je eer wordt aangetast, moet je in actie komen. Niet door een grapje te maken, maar door keihard terug te slaan. Bush had woedend moeten worden, of beter nog: de schoenengooier hoogstpersoonlijk te lijf moeten gaan! Dan was hij tenminste een vent geweest.
Nu heeft Bush aangetoond, althans in Arabische ogen, dat hij geen knip voor zijn neus waard is. Een slapjanus die zich laat vernederen en daar dan nog om gaat lachen ook. Kortom, een man zonder eer. Ik ben benieuwd hoe Obama zich uit zo'n situatie zou redden.
(Is er een aanleiding voor deze blog? Jawel, de advocaat van de schoenengooier heeft gemeld dat zijn cliënt op 14 september vervroegd vrijkomt. Maar dat terzijde.) |
|
|
|
De gulden bestaat nog
Financieel | Verre oorden
|
29 Augustus 2009 | 20:42:31
|
 Verlang je terug naar de gulden? Die mooie tijd dat een biertje maar 1,13 euro kostte en dat we trots waren op onze vrolijk gekleurde bankbiljetten? Ga dan naar de Nederlandse Antillen. Daar hebben ze die gulden namelijk nog. Net zo goedkoop en net zo vrolijk.
Wat voor ons de snip was, is op de Antillen alleen een suikerdiefje. De zonnebloem (50 gulden) is vervangen door de andes-mus en Sweelinck (25 gulden) door een flamingo. Ja, er wordt wat afgefladderd op die eilanden. Maar de kleuren zijn precies hetzelfde: bruin, geel en rood. De munt van één gulden is trouwens ook een kopie van de oud-Hollandse gulden, alleen dan koperkleurig.
Helaas is de koers van de Antilliaanse gulden niet aan de euro gekoppeld, maar aan de Amerikaanse dollar. Daardoor is een gulden is nu ongeveer 40 eurocent waard, iets minder dan de koers waartegen wij destijds ons geld lieten wegrollen. Toch betaal je voor een colaatje aan de kleurrijke Handelskade in Willemstad nog gewoon drie gulden - een feest van herkenning dus.
Maar de toekomst van dit nostaligische betaalmiddel is allerminst zeker. Als de Antillen volgend jaar worden opgeheven (als bestuurlijke eenheid dan; voor zover bekend blijven de eilanden gewoon in zee liggen), wordt de gulden op Curaçao mogelijk vervangen door de dollar. Mensen met monetaire heimwee kunnen dan alleen nog terecht op Aruba, want daar betalen ze sinds 1986 met florijnen! |
|
|
|
Bon Bini na Albert Heijn
Reis/Nederlandse Antillen | Verre oorden
|
26 Augustus 2009 | 00:28:46
|
 Als je wilt, kun je op Curaçao vrijwel geheel in Nederlandse kringen verkeren. Er zijn stranden waar vooral Nederlanders komen, er zijn snackbars waar je kroketten kunt krijgen en... er is een Albert Heijn. 'Bon Bini na Albert Heijn' is de slogan, welkom bij Appie. Ik vond het een belevenis.
Hoe tropisch de omgeving ook is, binnen voelde ik me direct thuis. De winkel lag vol met AH-huismerken en euroshoppers. Op de broodafdeling kon ik Zaanse Snijders en Zeeuwse bolussen kopen. En bij de potjes en blikken zag ik Hak Appelmoes en Unox knakworsten staan. Ik vraag me af hoe ze de aanvoer geregeld hebben, want het prijspeil is ondanks de 8000 kilometer afstand van Zaandam heel acceptabel.
Om het Hollandse feestje compleet te maken, heeft de Albert Heijn op Curaçao een keur aan Bonus-aanbiedingen. Overal in de winkel hangen vrolijke oranje kaarten. Hoe herkenbaar! Maar hoewel een oud-collega mij ooit de bijnaam 'bonuspakker' gaf, ben ik niet zo'n koopjesjager. En dat is maar goed ook, want als ik mijn blauwe winkelwagen had volgeladen met bonusartikelen, was ik bij de kassa bedrogen uitgekomen.
De afrekensessie begon heel vertrouwd: ik kon gewoon betalen met mijn Nederlandse pinpas. Maar toen ik vol verwachting mijn bonuskaart liet zien (je weet maar nooit of het een paar cent scheelt) kwam de teleurstelling. "Nee, die is hier niet geldig", zei de caissière tot mijn ontzetting. "U moet hier een speciale bonuskaart voor Curaçao hebben." |
|
|
|
|
|
