 |
|
Een jurist aan je ziekbed
Ondernemen | En andere zaken
|
14 Oktober 2009 | 18:09:00
|
 Als ik doodziek ben, wil ik graag behandeld worden door een arts. En niet door een jurist die alvast gaat nadenken over de verdeling van mijn erfenis. Logische gedachte, toch? Toch vinden we het normaal dat bijna-dode bedrijven in handen van juristen vallen. Die moeten dan gaan bekijken of er nog wat van de napruttelende onderneming te maken valt. Maar daar hebben ze toch niet voor gestudeerd? Het antwoord staat toch niet in een wetboek?
Kijk, ik voelde best enig leedvermaak toen de DSB-bank onder curatele werd gesteld. Ik was namelijk niet zo'n fan van dat bedrijf en al helemaal niet van zijn oprichter. Maar nu vind ik het toch wel zielig voor de medewerkers, de spaarders en vooruit... ook wel voor Dirk Scheringa zelf.
Des te treuriger dat nu de weledelgestrenge heer Schimmelpenninck en de weledelgestrenge heer Kuiper moeten kijken of er nog iets te redden valt van het Wognumse imperium. Na twee dagen concluderen ze al dat er geen serieuze kopers zijn. Nee, natuurlijk niet! De heren juristen willen graag zo snel mogelijk de faillissementswet gaan toepassen. Geen betere boedel dan een failliete boedel.
Ik stel voor dat voortaan een ervaren ondernemer mag proberen om de noodlijdende boel een doorstart te laten maken, eventueel bijgestaan door een jurist om te beoordelen of het allemaal wel door de wettelijke beugel kan. Problemen bestaan niet, alleen kansen! |
|
|
|
De stokpaardjes zijn op
Punt-nl/Ontwikkeling | En andere zaken
|
14 September 2009 | 14:33:45
|
 Wie enthousiast aan het bloggen slaat, moet die hobby ook vol kunnen houden. Slapende weblogs zijn er al genoeg. Toch gaat het met de Bonebakkerblog dezelfde kant op. Na 384 blogs in bijna drie jaar is de koek namelijk op. In ieder geval voorlopig.
De laatste tijd merkte ik steeds vaker dat ik op de gemakzuchtige toer ging. Even een stukje schrijven 'omdat het weer moest'. Vaak ging het dan over een gebeurtenis uit mijn dagelijks leven of uit de wereld om me heen. Maar daarvoor was ik niet gaan bloggen! Ik wilde originele stukjes schrijven, prikkelende gedachten ventileren en natuurlijk mijn oneindige reeks stokpaardjes berijden.
Maar de stal is leeg; de stokpaardjes zijn op. En die blogarmoede uitte zich ook in de respons. Mijn bezoekcijfers zijn sinds januari bijna continu gedaald. Ik krijg steeds minder reacties. En ik heb zelf ook steeds minder zin om de reacties te beantwoorden.
Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal de schuld van Jasmijn. Als je eenmaal een kind in je leven hebt, wordt de rest vanzelf minder belangrijk. Als ik moet kiezen tussen een knuffel voor m'n meisje of een knuffel voor m'n bloglezers, dan wint het meisje. Voorlopig dus. Mocht de blogdrang onhoudbaar worden, dan meld ik me weer. |
|
|
|
Stoere weersvoorspelling
Wetenschap | En andere zaken
|
03 September 2009 | 00:24:27
|
 Het gaat vandaag regenen. Het KNMI weet dat echt héél zeker. Gisteren zag ik namelijk dat de neerslagkans voor donderdag (vandaag dus) geen kans is, maar een feit. Honderd procent kans op neerslag, in het hele land. Het blijft dus gegarandeerd nergens droog! Zou het KNMI ooit hebben gehoord van het gezegde 'Niets zo veranderlijk als het weer'? |
|
|
|
Encyclopedisch dilemma
Boek | En andere zaken
|
06 Mei 2009 | 15:11:41
|
 Hij neemt in onze boekenkast meer dan een hele plank in beslag. Er ligt een dikke laag stof op. En we raadplegen 'm vrijwel nooit: de Grote Oosthoek Encyclopedie, die ik na het overlijden van m'n oma mocht hebben. Ik vond het een mooi bezit, zo'n eerbiedwaardige reeks boeken waar álles in staat. Nou ja, alles tot begin jaren '60 dan. President Kennedy leefde nog, de eerste mens op de maan was een toekomstdroom en van internet had nog nooit iemand gehoord.
De encyclopedie, al was het een oudje, betekende een enorme hoeveelheid kennis op de boekenplank. Handig, dacht ik halverwege de jaren '90. Maar toen kwam internet. Google en Wikipedia bleken sneller, actueler en bondiger te zijn dan de Grote Oosthoek. Sindsdien staat het 16-delige pronkstuk eigenlijk vooral in de weg. Tijd om de encyclopedie voor een mooi bedrag van de hand te doen.
Ik dacht aan Marktplaats, maar ik ben bepaald niet de enige. Het wemelt daar van de Grote Oosthoeken! En niemand wil ze hebben. Bij de meeste exemplaren staat 'bieden', maar niemand biedt. Wie een vraagprijs vermeldt, noemt een schamel bedrag van 20 of 30 euro. En in Haarlem is de complete reeks zelfs 'gratis af te halen'. Ik vind het respectloos! Zo behandel je een encyclopedie niet.
Nee, oma's Grote Oosthoek verdient beter. Is het geen plekje in de boekenkast in onze woonkamer, dan misschien wel op mijn werkkamer. Desnoods vindt hij zijn laatste rustplaats in een fraaie doos op onze vliering. Alles beter dan een roemloos einde op Marktplaats. |
|
|
|
Over de dood van de dader
Feestdagen/Koninginnedag | En andere zaken
|
02 Mei 2009 | 00:27:19
|
 Z'n verdiende loon, zou je kunnen zeggen. Wie het in z'n hoofd haalt om met hoge snelheid in te rijden op een mensenmassa, mag dat niet overleven. In die zin kun je de dood van de dader zien als een vorm van rechtvaardigheid. Ook als je, zoals ik, principieel tegen de doodstraf bent.
Toch ervaar ik het anders. Ik vind het bijzonder frustrerend dat Karst T. is overleden. Na zo'n gruwelijke actie wil ik weten wat de dader bezielde, wat hij erover te zeggen heeft. Niet alleen om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen, maar ook om de weerzinwekkende gebeurtenis te kunnen verwerken.
Vergelijk het met de moordaanslagen op Pim Fortuyn en Theo van Gogh. Ik denk dat de rechtszaken tegen Volkert van der G. en Mohammed B. helend zijn geweest voor de samenleving. Doordat zij hun misdaden hebben overleefd (hulde aan de politie) hebben we die zwarte bladzijden uiteindelijk kunnen omslaan.
Het boek over Koninginnedag 2009 stopt daarentegen na hoofdstuk 1. We zullen nooit weten waarom Karst T. zo was doorgedraaid, wat hij tegen het koningshuis had en waarom hij willekeurige levens wilde vernietigen. Uiterst onbevredigend, vind ik. Misschien is de dood wel de zwaarste straf, maar ik had liever gezien dat die idioot in die zwarte Suzuki verantwoordig had afgelegd. |
|
|
|
Een afschuwelijk incident
Kinderen/Baby | En andere zaken
|
18 April 2009 | 10:12:33
|
 Gezellig, je baby tegen je buik in de fameuze Babybjörn-draagzak. Totdat er ineens een knop afbreekt, waardoor Babyjasmijn met haar hoofdje achterover valt. Geen fysiek letsel, geen trauma, maar zoiets mag natuurlijk nooit gebeuren. Ik ga dus op hoge poten terug naar Prenatal om een nieuw exemplaar te eisen.
Onderweg bereid ik me voor op een sceptisch weerwoord. "Meneer, u gebruikt de Babybjörn helemaal verkeerd, uw kind is er nog veel te jong voor en bovendien is de Babybjörn alleen geschikt voor baby's die Björn heten." Ik besluit mijn eis desnoods emotioneel kracht bij te zetten: ik ben enorm geschrokken, het gaat om de veiligheid van mijn kind en ik moet producten van Prenatal toch 100% kunnen vertrouwen?
Al dat voorwerk blijkt niet nodig. De medewerkster van Prenatal is totaal onthutst over dit vreselijke incident. Ik krijg meteen een nieuwe draagzak mee ("als u die nog vertrouwt") en ze noteert mijn adres om een aardigheidje toe te sturen voor de schrik. In plaats van mijn verhaal aan te dikken, ga ik het relativeren: "Ach, zo erg was het nou ook weer niet, mijn dochtertje heeft er geen last van gehad."
Nog geen kwartier later hangt het hoofdkantoor van Prenatal aan de lijn. Ook daar vinden ze het afschuwelijk wat ons is overkomen; ze gaan tot op de bodem uitzoeken hoe dit heeft kunnen gebeuren. Later word ik nog twee keer gebeld met wat feitelijke vragen over de afmetingen en het gewicht van het slachtoffertje. Het scheelt weinig of ze sturen een rechercheur en een traumapsycholoog op ons af.
Terwijl ik dit schrijf, hangt Jasmijn vredig te slapen in haar nieuwe Babybjörn. Haar hoofdje rust zorgeloos op de knop die bij het vorige exemplaar was afgebroken. Wij zijn allang van de schrik bekomen. Ik hoop maar dat die lieve mensen van Prenatal ook hun normale leven weer beginnen op te pakken. |
|
|
|
Blijf van de rode knop af
Auto/Volvo | En andere zaken
|
13 April 2009 | 10:22:14
|
 "Waar is deze knop voor?", wil Faatje weten nadat we hebben geparkeerd. Ze wijst naar het rode driehoekje op mijn autosleutel. De knop ziet er gevaarlijk uit, maar ik heb geen idee waartoe hij dient. Volgens mij heb ik 'm ook niet nodig. Autosleutels van tegenwoordig hebben meer functionaliteiten dan me lief is.
Maar Faatje maakt me nieuwsgierig. Misschien is het ook wel nuttig om te weten wat de functie is, voor het geval ik een keer per ongeluk op de rode knop druk. Dat loopt niet altijd goed af, weet ik uit stripverhalen en tekenfilms. Meestal ontploft er dan iets. Ik ga dus op zoek naar het instructieboekje van de auto.
Faatje wil daar niet op wachten. Ze drukt gewoon op de knop.
Op dat moment breekt de hel los. De auto begint hysterisch te toeteren, de alarmlichten gaan knipperen en de binnenverlichting floept aan. De adrenaline giert door mijn lichaam. Ik gris de sleutel uit Faatjes hand en steekt 'm in het contact. Dat lijkt me de beste manier om de auto tot bedaren te brengen en inderdaad: de rust keert weer.
Volgens het instructieboekje had ik ook gewoon een tweede keer op de knop kunnen drukken om het tumult te beëindigen. Goed om te weten. En ik lees hoe de knop officieel heet: het is de 'paniekfunctie'. Een adequate benaming, vind ik, want door die knop raakte ik behoorlijk in paniek. |
|
|
|
Wat doe ik met mijn cent?
Financieel | En andere zaken
|
06 April 2009 | 21:30:55
|
 Ik heb een eurocent in m'n portemonnee. Al maanden. Ik draag 'm overal mee naartoe... en ook weer mee terug naar huis. De cent is niet zwaar en al is m'n portemonnee vrij klein, hij zit niet echt in de weg. Maar elke keer als ik ergens moet betalen, word ik geconfronteerd met dat zinloze muntje.
Waarschijnlijk heb ik de cent gekregen in een Duits wegrestaurant. In Duitsland is een cent net zo weinig waard als in Nederland, maar ze gebruiken 'm daar nog wel. Althans: je krijgt er eentje retour als je een bedrag van bijvoorbeeld 2,99 euro moet betalen.
Ik had de cent kunnen weigeren, maar dat durfde ik niet. Dan was ik weer de zuinige Hollander geweest die maar liefst één cent fooi geeft. En dus zit ik er sindsdien mee opgescheept. Ik zou de cent weg kunnen gooien, maar dat doe ik ook niet. Geld gooi je niet weg. Geld moet je goed besteden.
Maar hoe? In Nederlandse winkels worden alle rekeningen afgerond op vijf cent. Misschien moet ik dus vijf centen verzamelen, zodat ik daarmee een afgerond bedrag kan betalen. Maar ik vrees dat de muntjes ook dan worden geweigerd.
Dan blijft er dus maar één mogelijkheid over: naar Duitsland rijden om mijn cent uit te geven. Helemaal niet zo'n gek idee! Ik moet nodig eens uitproberen hoe hard mijn nieuwe auto eigenlijk kan. |
|
|
|
|
|
