Het was een mooi incident: de Iraakse schoen die president Bush vorig jaar naar zijn hoofd gegooid kreeg. Steevast kregen we erbij te horen dat je in de Arabische cultuur niet erger beledigd kunt worden. Wat er niet bij werd verteld, is dat Bush die immense vernedering zelf nog veel groter maakte. Zonder dat hij het wist.
In het westen vonden we zijn reactie wel sportief. Bush lachte erom, maakte een grapje, leek niet aangedaan. Hij had de schoen bovendien knap ontweken. Als Bush kwaad was geworden, hadden we gezegd: "Zo, wat laat die zich kennen, zeg!"
In de Arabische wereld werkt dat anders. Als je eer wordt aangetast, moet je in actie komen. Niet door een grapje te maken, maar door keihard terug te slaan. Bush had woedend moeten worden, of beter nog: de schoenengooier hoogstpersoonlijk te lijf moeten gaan! Dan was hij tenminste een vent geweest.
Nu heeft Bush aangetoond, althans in Arabische ogen, dat hij geen knip voor zijn neus waard is. Een slapjanus die zich laat vernederen en daar dan nog om gaat lachen ook. Kortom, een man zonder eer. Ik ben benieuwd hoe Obama zich uit zo'n situatie zou redden.
(Is er een aanleiding voor deze blog? Jawel, de advocaat van de schoenengooier heeft gemeld dat zijn cliënt op 14 september vervroegd vrijkomt. Maar dat terzijde.) |